ΑΨΕΝΤΙ:ΤΟ ''ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ'' ΠΟΤΟ...

'Ενα απο τα πιο ''ένοχα'' ποτά παγκοσμίως..αλλά ας μάθουμε λίγα πράγματα γι αυτό ..ίσως  τελικά να είναι παρεξηγημένο...το συμπέρασμα δικό σας...

Αψέντι
Ποτό που παράγεται από το φυτό αψιθιά ( Artemisia Absinthium), κύρια πηγή της αμφιλεγόμενης ουσίας Thujone ( Θυϊόνη). Η αψιθιά είναι γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη, ο οποίος τη χρησιμοποιούσε σαν φάρμακο και θεωρείται ένα από τα πιο αρωματικά φυτά παρά την πικρή γεύση της. Κατά το Μεσαίωνα απέδωσαν αρκετές «μαγικές» ιδιότητες στην αψιθιά, όπως ότι η ύπαρξη της στο σπίτι προφυλάσσει από τα κακά πνεύματα. .....


Το ποτό
Υψηλής περιεκτικότητας αλκοολούχο απόσταγμα, για την παρασκευή του οποίου χρησιμοποιούνται, σύμφωνα με την παραδοσιακή συνταγή 3 βότανα: αψιθιά, γλυκάνισος και μάραθος. Η περιεκτικότητα σε αλκοόλ - που σε αυτό το στάδιο αγγίζει το 82%- μετριάζεται με την προσθήκη νερού. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα πράσινο σμαραγδί οινοπνευματώδες, που κιτρινίζει με την παλαίωση και η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ κυμαίνεται από 45% - 74%.

Η γέννηση
Με ιστορία πάνω από 200 χρόνια, το αψέντι ξεκίνησε σαν φάρμακο και έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής με φανατικούς θαυμαστές και ορκισμένους εχθρούς. Πατέρας της σύγχρονης συνταγής θεωρείται ο Dr. Pierre Ordinaire , ο οποίος παρασκευάζει για πρώτη φορά το ποτό με τη σημερινή του μορφή το 1792 στη Val de Travers της Ελβετίας, το αποκαλεί «πράσινη νεράιδα» ( la fee verte) και το πουλάει ισχυριζόμενος ότι θεραπεύει τα πάντα. Λίγο καιρό αργότερα, o Major Dubied διαβλέπει τη δυνατότητα για τη χρήση της «πράσινης νεράιδας» όχι ως φαρμάκου αλλά ως «απεριτίφ», αγοράζει την πατέντα και ξεκινά την παραγωγή. Το 1805, ο γαμπρός του, Henri Louis Pernod, θα ιδρύσει τη θρυλική εταιρεία Pernod Fils στο Pontalier της Γαλλίας της οποία τα κέρδη από την παραγωγή αψεντιού θα αγγίξουν τα όρια του μύθου.

Η λατρεία και η απαγόρευση
Αγαπήθηκε για το σμαραγδένιο χρώμα του και την έμπνευση που χάριζε. Πολλοί μύθοι δημιουργήθηκαν γύρω από το αψέντι , με αποτέλεσμα να γίνει θρύλος. Θερμοί υποστηρικτές του οι Van Gogh, Picasso, Manet, Baudelaire, Emil Zola, Oscar Wilde, Ernest Hemingway. Σύμφωνα με τους ίδιους αποτέλεσε πηγή έμπνευσης. Στη συνέχεια όμως απαγορεύτηκε από τους συντηρητικούς και θρησκόληπτους της τότε κοινωνίας.
Το 1859 ο Manet ζωγράφισε τον πρώτο μεγάλο πίνακα με θέμα το αψέντι και τίτλο « Πότης αψεντιού», που προκάλεσε σκάνδαλο και λογοκρίθηκε. Το 1882 ο ηδονιστής Oscar Wilde έγραφε : "ένα ποτήρι αψέντι είναι τόσο ποιητικό όσο κι ένα ηλιοβασίλεμα». Χρόνια αργότερα ο Ernest Hemingway έγραψε το αριστούργημά του «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα» υπό την επήρεια της «πράσινης νεράιδας». Ένα βράδυ του 1889 ο Toulouse Lautrec σερβίρει ένα cocktail με βάση το αψέντι στους θαμώνες του Moulin Rouge και η «πράσινη νεράιδα» αποκτά επισήμως το διαβατήριο της για τους κύκλους της διανόησης.
Έτσι ο όρος «αψεντισμός» έκανε την εμφάνισή του και το αψέντι έγραψε τη δική του σμαραγδένια ιστορία.
Η αμφιλεγόμενη ουσία Thujone (κατηγορήθηκε για εθισμό, έπειτα από μακροχρόνια χρήση και πρόκληση παραισθήσεων - η θεωρία αυτή στηρίχτηκε κυρίως σε ενδείξεις και εικασίες και δεν κατάφερε να τεκμηριωθεί επιστημονικά)ήταν μόνο η αφορμή.΄ Αιτία της απαγόρευσής του το 1905 ήταν πιθανόν το γεγονός ότι για σχεδόν 30 χρόνια κατείχε μια εντελώς μονοπωλιακή θέση στην αγορά εκτοπίζοντας ουσιαστικά οποιοδήποτε άλλο αλκοολούχο ποτό καθώς και το κρασί.
Έτσι, τελικά, πρώτα απαγορεύτηκε στην Αμερική το 1912 και ακολούθησαν οι υπόλοιπες χώρες, με τελευταία τη Γαλλία το 1915.

Η δικαίωση
Το 1998 νέα οδηγία της Ε.Ε. (EEC 88/388 Appendix II) καθόρισε χαμηλότερα όρια περιεκτικότητας σε Thujone, αλλά και σε οινόπνευμα. Έτσι, το αψέντι νομιμοποιήθηκε ξανά σε αρκετές χώρες ( στην Αμερική απαγορεύεται ακόμη).

Αψέντι και Hollywood
To αψέντι έχει κάνει την εμφάνισή του και στο Hollywood. Πολλοί σκηνοθέτες κατά καιρούς το έχουν χρησιμοποιήσει στις ταινίες τους για να δώσουν μια νότα μυστηρίου και .. αμαρτίας.
Moulin Rouge: Bar Luhrmann, 2001
From Hell: Allen & Albert Hughew, 2001
Alfie: Charles Shyer, 2004
Eurotrip: Jeff Schaffer, 2004