Ο Μάνος Μανουσέλης γράφει για τον καλύτερο συμπαίκτη όλων των εποχών, τον αναντικατάστατο Δημήτρη Διαμαντίδη και την μ. Δ εποχή επισυνάπτοντας video γιατί είναι η εξαίρεση στον κανόνα...
Η ανακοίνωση της απόφασης του Δημήτρη Διαμαντίδη να αποσυρθεί από την Εθνική ομάδα μπάσκετ...
...έβαλε αυτόματα το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα σε μια νέα εποχή! Θεωρητικά στον αθλητισμό βλέπουμε συχνά την επιβεβαίωση του κανόνα «ουδείς αναντικατάστατος». Πολύ αμφιβάλουμε, όμως, για το αν υπάρχει σήμερα στο ελληνικό μπάσκετ ο παίκτης που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Δημήτρη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το καλύτερο για το ελληνικό μπάσκετ θα ήταν να άλλαζε γνώμη ο Δημήτρης και να έδινε πάλι το παρόν τουλάχιστον ως την Ολυμπιάδα του 2012 στο Λονδίνο. Τότε ο ίδιος θα είναι 32 χρονών και με τον επαγγελματισμό που τον διακρίνει είμαστε βέβαιοι ότι θα βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Από την άλλη μεριά όταν ένας αθλητής με την σοβαρότητα του Διαμαντίδη δηλώνει ότι δεν θα ξαναπαίξει στην Εθνική θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο ότι το έχει σκεφτεί καλά και προφανώς αισθάνεται ότι δεν μπορεί να συνεχίσει… Αρα θα πρέπει όλοι να σεβαστούν την απόφαση του.
Η μ.Δ ΕΠΟΧΗ
Τι σημαίνει, όμως, για την εθνική ομάδα το γεγονός ότι μπαίνει στην μετά Διαμαντίδη εποχή; Η απώλεια του Δημήτρη θα στερήσει αγωνιστικά από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα από μια σειρά στοιχείων που έβαζε στο παιχνίδι της εθνικής ομάδας, για να αποδείξουμε έτσι ότι είναι μεγάλο θέμα η αντικατάσταση του:
Η συνεισφορά του Διαμαντίδη στην Εθνική ομάδα ξεκινούσε από την άμυνα όπου ήταν κυριολεκτικά παράδειγμα προς μίμηση. Μπορούσε να παίζει άμυνα σε τέσσερις θέσεις με την ίδια αποτελεσματικότητα, να αλλάζει σε κάθε σκριν με τους ψηλούς χωρίς να δημιουργείται πλεονέκτημα για τον αντίπαλο. Η άμυνα του πάνω στην μπάλα ήταν πιεστική και όταν βρισκόταν στην αδύνατη πλευρά ήξερε πως, πότε και που να δώσει βοήθειες. Και όταν γινόταν σουτ δεν υπήρχε περίπτωση να μην κυνηγήσει το αμυντικό ριμπάουντ. Το καλύτερο του, όμως και μια φάση που την κυνηγούσε πάντα ήταν στις επιστροφές στην άμυνα όταν ο αντίπαλος επιχειρούσε να σκοράρει με λέι απ. Ο Διαμαντίδης λάτρευε να πηδάει και να κόβει παίκτες που επιχειρούσαν κάρφωμα (ή, κάτι τέτοιο) σε παρόμοιες στιγμές, όπως έγινε δύο φορές στο τελευταίο παιχνίδι με την Ισπανία …
ΠΑΙΚΤΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
Επιθετικά, στο Παγκόσμιο της Τουρκίας είναι δεδομένο ότι ο Διαμαντίδης δεν έκανε το καλύτερο του τουρνουά. Η απόφαση του Καζλάουσκας να παίξει με τρία γκαρντ πήρε σε μεγάλο βαθμό την μπάλα από τα χέρια του Καστοριανού γκαρντ και αυτό τον επηρέασε. Παρόλα αυτά είχε 1.09 πόντους ανά κατοχή και ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός όταν οι αντίπαλοι μας έπαιζαν προσωπική άμυνα (1.24 π. ανά κατοχή). Αντίθετα και αυτός, όπως όλη η ομάδα, έπεφτε κάθετα όταν έβλεπε απ έναντι του ζώνη (0.8 π. ανά κατοχή).
Ο Δημήτρης, όμως, ήταν πάντα ο παίκτης των μεγάλων αγώνων. Στο ματς με την Ισπανία κυριολεκτικά τα έδωσε όλα και ήταν πολύ πιο αποφασιστικός από τα προηγούμενα παιχνίδια. Τέλειωσε φάσεις μετά από διείσδυση – όπου γενικά έχει ένα θέμα με την συνήθεια του να μην κοιτάζει το καλάθι – σούταρε μετά από ντρίπλα, έψαξε τους ψηλούς και προσπάθησε να οδηγήσει την ομάδα στην πρόκριση. Σίγουρα ήθελε πολύ να τελειώσει από την Εθνική με διαφορετικό τρόπο και έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για αυτό…
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ
Θεωρούμε, όμως, ότι η σημαντικότερη προσφορά του Διαμαντίδη στην Εθνική ομάδα ήταν το γεγονός ότι η συνολική του συμπεριφορά αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση. Ηταν αυτό που λέμε “leader by example” . Δεν ήταν ο τύπος που θα εμψύχωνε τους συμπαίκτες του με τα λόγια, αλλά αυτός που θα έκανε πρώτος το σωστό και κατά κάποιο τρόπο θα υποχρέωνε τους υπόλοιπους να τον ακολουθήσουν.
Στην πλούσια ιστορία της Εθνικής ομάδας μπάσκετ πιθανότατα έχουν φορέσει την φανέλα της –πολύ λίγοι- καλύτεροι παίκτες από τον Διαμαντίδη. Νομίζουμε, όμως, δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος συμπαίκτης από τον Δημήτρη… Και έχουμε την εντύπωση ότι ο τίτλος του «καλύτερου συμπαίκτη» όλων των εποχών θα κάνει και τον ίδιο περισσότερο ευτυχισμένο από οποιαδήποτε άλλη διάκριση
ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ
Σημειώσαμε και στην αρχή ότι η προσφορά του Διαμαντίδη στην Εθνική ομάδα είναι τέτοια και τόση, ώστε θα πρέπει να σεβαστούμε την απόφαση του να αποχωρήσει . Υπάρχει, όμως κάτι ακόμη που θα πρέπει, όχι τώρα, αλλά λίγο πριν το καλοκαίρι του 2011 να το σκεφτεί ο ίδιος: Το μπάσκετ στην πατρίδα μας βρίσκεται σε κρίση - όπως και ολόκληρη η χώρα .
Η Εθνική ομάδα, όμως, από το 1987 και μέχρι σήμερα – με μικρά χρονικά διαστήματα παρακμής – κράτησε ψηλά την σημαία και σχεδόν υποχρέωνε τους Ελληνες να σέβονται το άθλημα. Τώρα, λοιπόν, είναι εποχή συστράτευσης (αν όχι επιστράτευσης) και ο χώρος δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει έξω από την μάχη ότι καλύτερο διαθέτει. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλοι αθλητές έχουν προσφέρει στην Εθνική, αλλά και η Εθνική τους έχει προσφέρει πολλά…
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO:
gazzetta.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου