Είναι όντως σαν να έχει εγκαταλείψει ο Χάρι Πότερ το Χόγκουαρτς και να έχει έρθει στην Ελλάδα. Στη γη του κακού. Στη γη του πουθενά. Εκεί όπου οι πολιτικοί έχουν έξι ψυχές κρυμμένες μέσα σε πεμπτουσιώτες, ενώ κρατούν την έβδομη ψυχή επάνω τους, και δεν σκοτώνονται παρά μόνο αν τις βρεις όλες και τις καταστρέψεις. Εκεί που ιπτάμενοι θανατοφάγοι καραδοκούν...
...σε κάθε σου βήμα. Εκεί που κεφαλοκυνηγοί σε αναζητούν μέσα σε σκοτεινά δάση για να σε εξοντώσουν και ακόμη και αν φοράς διάφανο μανδύα σε μυρίζουν. Σε τούτη τη χώρα κάποτε κυριαρχούσε το καλό. Και τώρα έχασε τη μάχη.
Ο θάνατος και οι κλήροι του κυβερνούν, ο υπουργός μαγείας καταδιώκει του λασπόαιμους, τους ημίααιμους, εκείνους που δεν ανήκουν σε αυτό το σύστημα και τους καταστρέφει. Ένα ένα υπαγορεύονται τα ονόματα για φοροδιαφυγή, περαίωση, απόλυση. Δεν υπάρχει διαφυγή. Δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευθείς, όλοι προδότες, ακόμη και εκείνοι που κάποτε ξεχώρισαν για το ήθος τους. Σε αυτή τη γη, οι ήρωες πεθαίνουν. Τα «ξωτικά», οι Ντόμπι, οι διαφορετικοί, οι καλοί, δεν έχουν καμία τύχη από τα θανατηφόρα ραβδιά των μαγισσών. Ο θάνατος παρόλα αυτά, στην πραγματικά μαύρη ταινία που παρακολούθησα εχθές το βράδυ, είναι δίκαιος.
Στην ιστορία των τριών αδερφών, η οποία αποτελεί και τον κορμό της πλοκής του νέου και προτελευταίου Χάρι Πότερ, ο θάνατος συγχωρεί τον μη άπληστο και ταπεινό αδερφό που αναγνωρίζει την δύναμη του Χάρου, και του ζητάει μόνον έναν αόρατο μανδύα για να κρυφτεί από εκείνον. Ο Χάρος του τον δίνει. Όταν ο αδερφός γερνάει και έρχεται η ώρα του βγάζει τον μανδύα τον δίνει στο γιο του, και παραδίδεται στον θάνατο. Με σέβος και μετριοφοσύνη. Εδώ στην Ελλάδα όλοι μάχονται να ζήσουν αιώνια. Δεν υπάρχει επόμενη γενιά. Δεν υπάρχει τίποτε καινούργιο. Κανένας δεν παραδίδει τα σκήπτρα στον επόμενο. Μικροί Βόλντεμορτ ανασταίνονται ξανά και ξανά από τις στάχτες τους για να κυβερνήσουν αδίστακτα, άδικα. Αρπάζουν τα μαγικά ραβδιά ακόμη και από τους τάφους σοφών μάγων όπως του Ντάμπλιντορ. Ζητούν από τον Χάρο σφαίρες για να αναστήσουν τους νεκρούς αψηφώντας τους νόμους της φύσης. Αυτά μου θύμισε η νέα περιπέτεια της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ.
Θα μου πείτε μεγάλη φαντασία έχω. Ίσως ναι. Ωστόσο απλά περίμενα να δω ένα παραμυθάκι όταν μπήκα στον κινηματογράφο. Και είδα τη Κόλαση. Έπεται βέβαια η συνέχεια, το δεύτερο μέρος. Και λένε ότι το καλό υπερισχύει πάντα του κακού. Να είχαμε και εμείς έναν Χάρι Πότερ. Σαν τα παραμύθια. Να βγει από την παγωμένη λίμνη με το σπαθί του Γκρίφιντορ βουτηγμένο στο δηλητήριο φιδιού και να σβήσει το κακό. Μια για πάντα.
protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου